Drewniana cerkiew Świętego Proroka Eliasza należy do monasteru mnichów Reguły Ławry Uniowskiej.
Klasztor w tej miejscowości powstał pod koniec sierpnia 1935 roku. Dzięki błogosławieństwu metropolity Andrzeja Szeptyckiego i ihumena Klemensa Szeptyckiego, a także za zgodą pana Grzegorza Chomiszyna, z Ławry Uniowskiej do wsi Dora przybyło trzech mnichów-studytów. Małżeństwo pedagogów ze Lwowa, Ilja i Iwanna Kukurudzy, podarowało klasztorowi dwa domy i przyległą do nich ziemię. W jednym z pomieszczeń urządzono kaplicę. Później, w latach 1937-1938, wybudowano cerkiew.
Po zakończeniu II wojny światowej w Galicji władze sowieckie represjonowały ukraińskie duchowieństwo greckokatolickie. Klasztor zamknęli, a mnisi musieli szukać schronienia u miejscowej ludności. W 1968 r. świątynię zamieniono na muzeum ateizmu. W 1990 r. cerkiew zwrócono studytom, którzy renowację i odrestaurowali klasztor.
15 marca 2014 roku spłonęła architektoniczna perła regionu Jaremcze; unikalna świątynia została odbudowana w prawie poprzednich formach w ciągu zaledwie dziewięciu miesięcy. 18 października 2015 roku została konsekrowana. Nowa świątynia jest większa od swojej poprzedniczki, zbudowana zdalnie od drogi.